Μετά από 40 περίπου χρόνια από την εμφάνισή τους, τα πράσινα κόμματα έχουν αποδείξει ότι δεν αποτελούν ένα συγκυριακό φαινόμενο, αλλά μία πλέον σταθερή και υπολογίσιμη πολιτική δύναμη ανά τον κόσμο. Η απότομη εκλογική τους άνοδος την δεκαετία του 1980, άλλαξε για πάντα το παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό. Ανεξάρτητα από το αν έχουν καταφέρει να βρεθούν σε κυβερνητικούς συνασπισμούς, τα πράσινα κόμματα έχουν προωθήσει με μεγάλη επιτυχία την πολιτική τους ατζέντα και έχουν καταφέρει να μετατραπούν σε διαμορφωτές του δημόσιου διαλόγου.
Σήμερα, τα πράσινα κόμματα παίζουν σημαντικό πολιτικό ρόλο σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο, και είναι συχνοί παράγοντες σε διάφορους κυβερνητικούς συνασπισμούς. Επικεντρώνονται στην επίλυση των σύγχρονων περιβαλλοντικών προβλημάτων, στην κοινωνική δικαιοσύνη, και συνήθως έχουν θέσεις που σχετίζονται με την αναδιανομή του πλούτου. Στις μέρες μας, η κλιματική και η ενεργειακή κρίση, σε συνδυασμό με την τάση που επικρατεί από μεριάς των κινημάτων υπέρ των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας δίνουν στις πράσινες πολιτικές μία νέα δυναμική. Βέβαια, από την άλλη, τα κινήματα της οικολογίας και των πράσινων πολιτικών γνωρίζουν σημαντικές κριτικές. Οι πολιτικές τους προτάσεις θεωρούνται ιδεαλιστικές και μη ρεαλιστικές, ενώ φαίνεται πως πλέον η πλειοψηφία των παραδοσιακών κομμάτων(ιδιαίτερα της αριστεράς), έχουν ενσωματώσει οικολογικές πολιτικές στα πολιτικά τους προγράμματα. Αν και έχει σημειωθεί μία γενική άνοδος των αντίστοιχων κομμάτων πανευρωπαϊκώς, αν όχι παγκοσμίως, η γενική ευαισθητοποίηση των υπαρχουσών πολιτικών δυνάμεων σε οικολογικά ζητήματα, αμφισβητεί τον λόγο ύπαρξής τους.
Ερευνητικός στόχος της παρούσας εργασίας είναι να εξετάσουμε την μέχρι τώρα, ιδεολογική και όχι μόνο, εξέλιξη των πράσινων κομμάτων ανά την Ευρώπη. Κύρια έμφαση θα δοθεί στο πράσινο γερμανικό κόμμα(Bündnis 90/Die Grünen), το οποίο είναι το ιστορικότερο και το πιο επιδραστικό πράσινο κόμμα στην παγκόσμια πολιτική. Ταυτόχρονα, θα γίνει μία ακτινογραφία της ψήφου του γερμανικού εκλογικού σώματος σε διαφορετικές εκλογικές αναμετρήσεις. Πριν όμως προχωρήσουμε, είναι σκόπιμο να εξετάσουμε τις θεωρίες που εξηγούν την άνοδο των πράσινων κομμάτων στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Επρόκειτο για την θεωρία της Hobolt που αφορά τα challenger parties, την θεωρία του Inglehart για την εξάπλωση των μεταϋλιστικών αξιών, την θεωρία των εκλογών δεύτερης τάξης και τον νόμο του Duverger. Έπειτα, θα παρουσιαστούν τα εκλογικά αποτελέσματα των Γερμανών πρασίνων σε εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο και θα γίνει σύγκριση μεταξύ των προφίλ των ψηφοφόρων του κόμματος . Τέλος, θα αντληθούν συμπεράσματα σχετικά με το αν οι παραπάνω θεωρίες δικαιολογούν την πορεία των πράσινων κομμάτων ή όχι. Η παρούσα εργασία βασίζεται αποκλειστικά στη μελέτη δευτερογενών πηγών, όπως επιστημονικά άρθρα, στατιστικά δεδομένα και εκλογικά αποτελέσματα. Μέσω της ανάλυσης αυτών των στοιχείων, επιχειρείται η αποτύπωση της εξέλιξης πράσινων κομμάτων και η ερμηνεία της εκλογικής συμπεριφοράς τους γερμανικού εκλογικού σώματος.
Πηγή εικόνας: https://www.deutschland.de/sites/default/files/media/image/gruenen_0.jpg
Responses (0)
Share your thoughts on this article.